Blogpost Aljan

Tijdens de vorige lockdowns postte Aljan regelmatig vlogjes met daarin wat bespiegelingen en actualiteiten. Dit keer leek het hem leuk om dat eens middels een blog te doen.

Onderstaande persoonlijke mijmering kan wel eens herkenbaar zijn voor vele getroffen ondernemers……..

Het is wel apart om te constateren dat je state-of-mind in de 3e lockdown toch wel heel anders is dan tijdens de eerste twee keer dat wij als kappersbranche (en horeca en de rest van de retail) verplicht onze deuren moesten sluiten.

Daar waar ik in de 1e lockdown nog vooral bezorgd was en het vertrouwen had in de overheid dat ze wel het goede met ons voorhadden – maar bovenal ook de noodzaak op dat moment wel inzag – was dat bij lockdown 2 al heel anders. Toen was ik vooral boos dat wij weer de pineut waren. Maar goed, ook toen kregen we weer de belofte dat alles ruimhartig gecompenseerd zou worden en dat we samen corona wel onder controle zouden krijgen. Zeker nu de vaccins in aantocht waren. Als iedereen zijn of haar vaccinatie maar zou halen, dan kwam alles weer goed. Hoe anders bleek het in de praktijk uit te pakken. Maar ik was bovenal tijdens de 2e lockdown heel strijdbaar!

In de 1e lockdown was er nog wel van een redelijke compensatie sprake, in lockdown 2  was de compensatie in ons geval vrijwel nul. Zoek het maar uit, was eigenlijk de boodschap. Samen met een fantastisch team van medewerkers én zich wél ruimhartig opstellende klanten én het hele verdere jaar een uitpuilende agenda, hebben we een heel groot deel van de geleden verliezen weer goedgemaakt. Voor de rest heb ik mezelf geen salaris uitbetaald- waardoor er weer een redelijke buffer ontstond . We stonden er na heel hard werken aan het eind van november weer goed voor .

Maar toen kwam 18 december; een zaterdag waarop wij nog vol goede moed aan de slag gingen, maar waar steeds meer het besef kwam dat wij wéér in de drukste periode van het jaar de tent op slot mochten gooien, omdat het schaduwkabinet ( het OMT, je weet wel die club van virologen en epidemiologen die elke maand keurig hun salaris gestort krijgen) het niet meer verantwoord achtte om niet essentiële winkels ( en horeca, musea, theaters en sportscholen) open te houden ( gelukkig mochten alle essentiële winkels als slijterijen en snoepwinkels wel openblijven….).

Toen werd mijn state-of-mind een hele andere dan tijdens die eerste lockdowns. Niets begripvol, weg boze en strijdbare houding. Ik was vooral lamgeslagen. En dat ben ik nog steeds wel. Hoe is het toch mogelijk dat wij als branche met een uitstekend coronaprotocol en aantoonbaar geen besmettingsbronnen tóch weer de lul zijn. Dit geldt trouwens ook voor vrijwel alle andere branches. Ik begin steeds meer wantrouwen richting de overheid te ontwikkelen, want ook nu is de compensatieregeling- ondanks dat weer anders wordt gesuggereerd- weer nihil. In mijn geval zelfs helemaal 0. Wederom, zoek het maar lekker zelf uit. Waarom moet het volledige MKB zo uitgerookt worden? Wat zit hierachter? Terwijl ik zeker geen complotdenker ben, krijg je door deze manier van handelen van de overheid wel steeds meer de neiging om er iets achter te gaan zoeken. Welke agenda wordt hier uitgevoerd? Ik weet het antwoord niet.

Wat ik wel weet is dat de lust van het ondernemen op deze manier volledig aan het verdwijnen is.  Tóch zijn er nog wel lichtpuntjes waardoor ik me wel weer langzaam aan het opladen ben voor de toekomst; een toekomst als ondernemer. Die lichtpuntjes bestaan uit een heel erg gemotiveerd team van medewerkers die niets te veel is, onze ruim 225 abonnementhouders die gewoon hun abonnement laten doorlopen en de vele mailtjes en appjes van klanten die je op alle mogelijke manieren willen helpen om deze crisis te overleven (dat doen we ook  wel) omdat ze hun vertrouwde kapper niet kwijt willen. Dat beurt me vreselijk op en dat zorgt er ook weer voor dat er weer wat van die strijdbaarheid terugkomt.

Aljan

NAAR OVERZICHT